Sta.sh
Noc, to kolor Twych rzęs,
gdy księżyc świeci na niebie,
różowo-żółte halo ma wokół,
chmury szybują jak sokół,
jak ma tęsknota do Ciebie,
jak nocy czerwcowej kęs.
Noc to błysk w Twoim oku,
nikłe światło rysujące kontury
dębów targanych wiatrem
i niebo rysowane światłem
plejad świecących u góry,
w najkrótszą noc w całem roku.
Noc to dotyk Twej skóry,
delikatne muśnięcie Twych warg,
gorących jak noc, noc czerwcowa,
gdy pełna zamętu ma głowa,
gdy muskam wargami Twój kark
i pragnę przenosić góry.
Noc to dźwięk Twoich słów,
ich cicha, dźwięczna zmysłowość,
a wiatr nocą świszczący,
to głos Twój cicho szepczący,
gdy każde jedno Twe słowo
ma w sobie ulotność snów.
Noc i Ciebie jednako
kocham spowity snami,
śniąc Ciebie chwilnie i skrycie
i trwając w tem cichem zachwycie,
tęsknię do Ciebie czasami.
Kocham jak noc tę niejako.
| Deviant Login | Shop | Join deviantART for FREE  |
Take the Tour  |
Twoja poezja ma swój osobliwy charakter, coś nieuchwytnego, wymykającego się określeniom na tyle sprawnie że nie potrafię zlokalizować istoty owej rzeczy. A jest w każdym wierszu czai się gdzieś między wersami. Jest i bardzo dobrze, że tam jest.
Bardzo mi się podoba pozorna lekkość w utworze, mówię pozorna bo dostrzegam w bardzo ciekawiej budowie (ABCCBA ?) trudność w składaniu fraz tak, aby brzmiały spójnie, logicznie i lekko. To jest taka lekkość wypracowana (nie sądzisz, że najtrudniejsza z lekkości?).
Budowa wiersza jest skądś podpatrzona, czy taka luźna inwencja twórcza lub wariacja na temat rymu okalającego?
Bardzo dużą rolę przykładasz do rytmizacji i melodyjności swoich utworów i wyraźnie to czuć!
A treściowo? Zdaje się intymnie i jak już zauważyła Julia, magicznie...
Tak, takie twory definitywnie podnoszą poziom grupy.
Dalej, wyróżnione anafory „Twój” i „kocham” kierujące przekaz ku odbiorcy i sugerujące, że jest kochany przez autora potęgują to odczucie.
Dalej, rzęsy, „czerwcowej kęs” (gdzie czerwiec brzmi podobnie do czerwień [choć może to tylko moja synestezja…], a kęs wywołuje skojarzenia z ustami), wargi, kark, skóra, zmysłowość słów, cicho szepczący, oczywiście pobudzają skojarzenia z odczuciami erotycznymi, nadając wierszowi ową zmysłowość, a więc znów wpływają na jego pozytywny odbiór. Wspomagają to też słowa pobudzające odczucie delikatności/czułości (tęsknota, rysowane, muśnięcie, zmysłowość, ulotność, chwilnie i skrycie, cichem zachwycie) oraz siły (dęby targane wiatrem), czyli cechy, jakich mężczyzna poszukuje u kobiety i jakich kobieta poszukuje u mężczyzny.
Dalej, noc i jej sugestywny opis (księżyc, halo, plejady…), sny i akcja ulokowana w dniu przesilenia są tajemnicze, przydają więc z jednej strony odczuć magicznych/mistycznych. Z drugiej strony są też oznakami tego, że przyroda wokół jest dobrym miejscem do życia (sokół, dęby, gorąca noc czerwcowa, niebo najwyraźniej na tyle czyste, że widać księżyc i gwiazdy, wiatr), a więc, analogicznie jak wcześniej, wywołuje to poczucie piękna.
Dalej, pobudzenia różnych zmysłów: wzrok (sama forma graficzna wiersza: wcięcia, kolorowe litery, pogrubienia i kursywy), odczucie kolorów (różowo-żółte halo, niebo rysowane światłem), moje własne synestetyczne odczucia kolorów-liter (czerwcowej [cynober] kęs [krwista czerwień], kocham [krwista czerwień] noc [błękit nieba]), słuch (bezpośrednio: targane/rysowane, świszczący/szepczący; semantycznie: dźwięk twoich słów), dotyk (o czem już pisałem wyżej). Pobudzenia zmysłów same w sobie pociągają.
I zostaje jeszcze „pragnę przenosić góry”, będące rzecz jasna nawiązaniem do Biblii, a więc, o ile odbiorca jest osobą wierzącą, jest ono oznaką tego, że autor pochodzi z tej samej kultury co odbiorca.
Jednym słowem inżynieria neuroestetyczna (chociaż w sumie to raczej powinienem powiedzieć analiza post factum).
(jeśli przeginam z moimi wywodami posesyjnymi to mnie stopujcie)